Πινακωτή

Θα μπορούσε να ονομαστεί και το κουφό [κυριολεκτικά] ποστ του μήνα.

Αφορμή έψαχνε ο συντάκτης από καιρό να ασχοληθεί με την ελληνική μουσική την οποία βεβαίως διόλου δε σνομπάρει...Ανατρέχοντας λοιπόν στο παρελθόν θυμήθηκε [και διαπίστωσε βεβαίως] ότι εκτός από την παχυσαρκία στους νέους σήμερα θερίζει και η κώφωση.

Στα περισσότερα από τα παρακάτω έχω υπάρξει αυτήκοος μάρτυς και για αυτό δε σηκώνω κουβέντα για την ύπαρξή τους. Mythbusters δε χωράνε,  είναι όλα αλήθεια. Παρατίθενται λοιπόν εναλλακτικές προτάσεις στίχων σύμφωνα με αυτά που άκουσαν αυτιά με ιδιαίτερες ικανότητες και επεξεργάστηκαν μυαλά με δυνατότητες άβακα.

Σωστό: "ένα σπίτι καίγεται, παίρνει η ζωή μου φωτιά...." Θεοδωρίδου
Τηλεγραφικό:"έλα, σπίτι καίγεται..." [στοπ.]

Σωστό:" με το άγαλμα στο δρόμο προχωρήσαμε.." Πουλόπουλος
Αρχαιοκαπηλικό:" με το άγαλμα στον ώμο προχωρήσαμε..." [απευθείας οπτικοποιώ τη σκηνή: εγώ, με μια Καρυάτιδα στον ώμο να κατηφορίζω τον πεζόδρομο της Ερμού σούρουπο και να βλέπω τα πορτοκαλί φώτα από τις καμινάδες της Τεχνόπολης. αίφνης θέλω χαρτομάντηλο.μπουαααααα]

Σωστό: "τρελή και αδέσποτη παρόλη την αγάπη, έτσι σε θέλω και έτσι είσαι αληθινά..." Παπάζογλου
Κλάσεις ανώτερο, προχώ, ψυχεδελικό, οικολογικό, κτλ κτλ: "τρεις λύκοι αδέσποτοι παρόλη την αγάπη..." [γιατί είναι άτιμο ζωντανό ο λύκος. Δεν το βαστάνε τα λουριά του ευγενούς συναισθήματος]

Σωστό: "απ'αγάπη υπερβολική, θα πεθάνω..." Βίσση
Ενδοσκοπικό: "απ'αγάπη είμαι βολική, θα πεθάνω..." [σιγά, πως κάνεις έτσι? εδώ οι παλιόλυκοι είναι αδέσποτοι]

Σωστό: "στείλε ένα γράμμα, μια συλλαβή, αν έχεις το Θεό σου..." Θαλασσινός
Πρακτικό: "στείλε ένα γράμμα, μια συνταγή..." [έλα Μαρίκα, με ακούς? στείλε εκείνη τη συνταγή για τα καλαμοφάσουλα, τέλεια ήτανε]

Σωστό: "εσύ δεν ζεις πουθενά, μόνο στα όνειρά μου.." Μπλέ
Σανατοριακό: " εσύ δεν ζεις πουθενά, μόνο στα ορεινά..." [ξηρό το κλίμα, υγρασία μηδέν, τι να λέμε...]

[+]

Εννοείται πως πλέον ψάχνω τραγούδια που: α) περιέχουν τη λέξη "κουφός" σε οποιαδήποτε γλώσσα β) έχουν γυριστεί κλιπάκι στη νοηματική. Η απόλυτη αυτή συλλογή θα βρει κάποτε το φως της δημοσιότητας με bonus track:

Σωστό: "κρύψου να μη σε βρω και σ'αγαπήσω...." Ραλλία
Ανατολίτικο: "τρίψου να μη σε βρω..." [και εμφανίστηκε το τζίνι του γνωστού παραμυθιού]

3 rounds and a sound

“Blind Pilot? That’s the bike band, right?”

Λοιπόν εγώ στο πανεπιστήμιο δεν φρόντισα να καβατζωθώ με φίλο μουσικό να κάνουμε κανένα συγκρότημα και να γυρνάμε με ποδήλατο την αμερική για συναυλίες..να'τα τώρα!

Βέβαια ποδήλατο έχω και φίλους (ευτυχώς που μπορώ να το πω) έχω, και από συγκρότημα πάλι έχω, τους Blind Pilot.-

Ο ένας τραγουδάει/παίζει την κιθάρα και ο άλλος βαράει τα ντράμς. Ένας είναι ο Israel Nebeker και άλλος είναι ο Ryan Dobrowski. Όλοι μαζί οι Blind Pilot. Η καταγωγή τους από την πόλη Portland της πολιτείας Oregon, που όπως ανακάλυψα έχει μία ιδιαίτερη σχέση με την μουσική!

Στην περίπτωση αυτή χρειάστηκε πετάλι ιδρώτας και γεροί μύες για την καταξίωση, όταν το ντουέτο ξεκίνησε με τα ποδήλατα του για μία περιοδεία (από την πολιτεία Washington μέχρι το San Diego της California ) που έληξε επιτυχώς.

Φτιάχνουν πρώτα ένα ΕP –σε αυτό το σημείο θα εξηγήσω πως το EP ή αλλιώς Extended play πρόκειται για τον χαρακτηρισμό που δίνεται σε ένα cd όταν περιέχει παραπάνω από ένα και λιγότερα από οκτώ τραγούδια και άρα θεωρείται πολύ μικρό για να χαρακτηριστεί άλμπουμ! Συγνώμη για την διακοπή..απ’την αρχή:

Φτιάχνουν πρώτα ένα ΕP, το πακετάρουν στο ποδήλατο μαζί με δύο επιγραφές στο πίσω μέρος του ποδηλάτου του ο καθένας με τις λέξεις Blind και Pilot, και ξεκινούν.

Για μένα προσωπικά το σπουδαίο της υπόθεσης είναι, πως έγιναν γνωστοί σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θα πει συναυλία στην μικρή πόλη που κατοικούν ούτε τι θα πει indie pop (συγκαταλέγομαι και εγώ σ’αυτούς). Μοιράστηκαν την μουσική τους με την κατάλληλη παρέα και βγήκαν κερδισμένοι.Τα ΕΡ τους εξαντλήθηκαν και με το πέρας της περιοδείας το τραγούδι τους "Go on, Say It" επιλέχθηκε από την Apple Inc.'s iTunes Store ως το τραγούδι της εβδομάδας(ένα τραγούδι που μπορείς να αποκτήσεις δωρεάν-κάθε εβδομάδα και άλλο!) και το απεκτησαν 2 εκατομμύρια χρήστες του Internet!

Να’το το story, τι άλλο να πω; Πως είναι ρομαντικοί, ο ήχος τους γνώριμος και έχω πάθει εξάρτηση ;

ΟΚ, θα γράψω επίσης πως τα μέλη του συγκροτήματος πλέον αριθμούν τα έξι-πως η δεύτερη περιοδεία τους έγινε πάλι με ποδήλατα και πως μέρα με την μέρα γίνονται όλο και πιο γνωστοί και πως Californication ονομάζεται η αμερικάνικη σειρά που παρακολουθούσα όταν τους ανακάλυψα.

..και από τότε repeat! Με την διαφορά πως κάθε επανάληψη είναι μοναδική γιατί ο ήχος τους είναι σαν να βρέχει και σαν εσύ να βρίσκεσαι κάτω από ένα μεταλλικό στέγαστρο και να ακούς προσεκτικά*

Πρώτη Ιανουαρίου 2010 και όλη η μέρα δεν άκουσα τίποτα άλλο παρα αυτό:

Φέτος το βάζω στον Τυφλό Πιλότο και ποντάρω στο ομόνυμο (μεγάλωσε το ΕΡ και έγινε πλέον) album!

(προτιμώ βροχή μουσικής και όχι την μουσική της βροχής)

Hotel Pro Forma - Tomorrow, in a year

..φτάνοντας στο Παλλάς τις προάλλες για να παρακολουθήσω την παράσταση των Hotel pro Forma "Tomorrow, in a year", είδα ως συνήθως πολύ κόσμο στη Βουκουρεστίου. Κάτι η και καλά απαγόρευση του καπνίσματος, κάτι ο καιρός που έχει κολλήσει στο Σεπτέμβρη, ο πεζόδρομος ήταν γεμάτος. 

Ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά γύρω μου άρχισα τα στοιχήματα με τον εαυτό μου: 75% επιτυχία. Τρεις στις τέσσερις παρέες που θεώρησα ότι θα φύγουν πριν τελειώσει η παράσταση, όντως έφυγαν. Η αλήθεια είναι πάντως ότι έμειναν αρκετοί. Ίσως να λυπήθηκαν το κόστος του εισιτηρίου ή την υποχρέωση σε αυτόν που τους έβγαλε την πρόσκληση [γιατί ήταν πολλοί εκεί "προσκεκλημένοι"].

 

Ας προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά: 

Όπως επισήμως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της "ελληνικής θεαμάτων" και μπορεί και να βρεθεί και στο site της LIFO στο περίπου, επρόκειτο για μία electro - όπερα βασισμένη στη ζωή και το έργο του Δαρβίνου και με χορογραφίες εμπνευσμένες από το hip hop. Παρόλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι ελάχιστοι από τους παρευρισκομένους μπήκαν στον κόπο να "προετοιμαστούν" για την παράσταση ή έστω να διαβάσουν τον πολύ σύντομο ορισμό της όπως περίπου τον έγραψα και εγώ. 

 

Φεύγοντας λοιπόν από την παράσταση τα σχόλια ήταν τουλάχιστον αρνητικά για να μην πω απαξιωτικά, και μάλιστα θεωρώ κορυφαίο όλων το σχόλιο που ακούστηκε δίπλα μου και αυτολεξί ήταν "εντάξει, η μουσική αν την απομόνωνες ήταν σούπερ, οι στίχοι όμως ήταν για τον π****ο...μα τι βλακείες για φυλλωσιές και πετρώματα ήταν αυτές;;;". Καταρχήν, μια όπερα δεν έχει στίχους, έχει λιμπρέττο. Όπερ και σημαίνει ότι το κείμενο είναι πιο ελεύθερο, δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη ρίμας, και έτσι δεν είναι και το πιο πιασάρικο κείμενο. Εν δευτέροις...η ζωή και το έργο του Δαρβίνου έχουν να κάνουν κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό με την διατύπωση της θεωρίας περί εξέλιξης των ειδών [θεωρία της φυσικής επιλογής] συνεπώς σε ένα λιμπρέττο το οποίο περιγράφει όρους βιολογίας, φυσικής, γεωλογίας και δεν ξέρω εγώ και τι άλλο, τι περίμενες να ακούσεις μεσιέ? Φαντάζομαι ότι αν μιλούσαμε για τον έρωτα του Δαρβίνου με κάποιον πίθηκο θα ήταν σίγουρα πιο πιασάρικο. Αυτό όμως ονομάζεται "Γορίλλες στην ομίχλη"...

Η μουσική επένδυση των The knife ήταν όντως το καλύτερο σημείο της παράστασης, ειδικά από την εισαγωγή και ύστερα, η οποία ήταν υπέρ του δέοντος υποβλητική κατά την ταπεινή μου άποψη. Στο εικαστικό μέρος, 6 χορευτές και 3 τραγουδιστές είχαν την ευθύνη της αναπαράστασης μέσα από χορογραφίες που βάση τους είχαν το hip hop όπως ήδη ειπώθηκε. Ο χορογράφος έχοντας αμβλύνει τις απότομες κινήσεις που έχουν τέτοιου είδους χοροί, έδωσε έναν αέρα στους χορευτές, ωστόσο, και παρότι η όπερα ήταν στα αγγλικά, η σχεδόν επιβεβλημένη παρακολούθηση των υποτίτλων [ειδικά στο οπερετικό τραγουδιστικό μέρος] έκανε ακόμα πιο δύσκολη την κατανόηση του θέματος και τη σύνδεση του θεάματος με την ιστορία. Κοινώς, μουσική, εφφέ, χορογραφία, μεγάλα σκηνικά, ξένη γλώσσα, και κυρίως άγνωστο θέμα..κάπου κάτι δεν έπιασε.. Αν δεν είχες διαβάσει και λίγο για τον κύριο Δαρβίνο, δύσκολα καταλάβαινες. Όπως ήδη είπα, πολύς κόσμος νομίζω είχε έρθει αδιάβαστος. 

[+]

Σε γενικές γραμμές ήταν σίγουρα ένα θέαμα που σπάνια βλέπεις στην Ελλάδα, και ίσως και εκτός Ελλάδος. Πρωτοπορία; δε γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η όπερα πριν να περάσει στα χέρια της αστικής τάξης, ήταν θέατρο του δρόμου στα γεννοφάσκια της, και άρα μια λαϊκή τέχνη, βασισμένη σε μια λαϊκή μουσική. Αν υποθέσει  λοιπόν κανείς ότι η ηλεκτρονική μουσική είναι η λαϊκή μουσική του σήμερα [εφόσον κατά κόρον δημιουργείται από μη επαγγελματίες και κάτω από μη - συνήθεις επαγγελματικές συνθήκες μέσα από ένα τεράστιο εύρος καλλιτεχνών ή λιγότερο καλλιτεχνών], μήπως αυτό που είδα τις προάλλες είναι το μέλλον της όπερας; Μήπως τα επόμενα χρόνια ξεπηδήσουν και άλλα τέτοια θεάματα, και γιατί όχι και ελληνικής παραγωγής;

Ellie Goulding - Songs before...

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η μουσική βιομηχανία και ειδικά αυτή της Αγγλίας είναι ακόμα μία electro lolita. Η Lady GaGa άνοιξε τον ασκό του Αιόλου (όχι ότι ήταν η πρώτη διδάξασα, απλώς έκανε το hype mainstream για να μιλήσω και με όρους blogger που σέβεται τον εαυτό του) και ως δια μαγείας τον τελευταίο χρόνο  ξεπήδησαν πολλές, μα πάρα πολλές. Ψηλές, κοντές, ξανθές μελαχροινές, αδύνατες, κοντές, όλες καλές...

Ποια από όλες αυτές θα θυμόμαστε και του χρόνου ωστόσο; Για παράδειγμα, δεκάδες ελληνικά blogs αδημονούσαν για τον ερχομό του δίσκου της Little Boots. Όταν αυτός ήρθε, τουλάχιστον εγώ είδα μια προσπάθεια που μου θύμισε τις πολύ καλύτερες απόπειρες για pop της Kylie Minogue προ δεκαπενταετίας, και τίποτα παραπάνω.

Η Ellie Goulding δεν έχει ακόμη δισκογραφία. Για αυτό και δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη αν θα ξεφουσκώσει όπως πολλές από τις φούσκες που ξεπήδησαν από το μαγικό κόσμο του Internet. Το αν θα γίνει αυτό, εννοείται πως έχει να κάνει με το υλικό της. Με την πάλη στη δισκογραφία να μαίνεται μεταξύ παραγωγής και απλότητας αν θες, μπήκα στον κόπο να μαζέψω μερικά ξέμπαρκα τραγουδάκια της προ επισήμου δίσκου και να δηλώσω βεβαίως την υποστήριξή μου [σε αυτή την περίπτωση και ουχί γενικά] προς κάποιο από τα δύο προαναφερθέντα μέρη.

Ellie Goulding - Songs before

01. Under the sheets

02. Sleepyhead (Passion Pit cover)

03. The end

04. Roscoe (Midlake cover)

05. Be mine (Robyn cover) with Eric Hassle

Το "Under the sheets" είναι το πρώτο single από τον αναμενόμενο κατά την άνοιξη δίσκο  της και μαζί με το "Sleepyhead", διασκευή σε Passion Pit, εφόσον και στα δύο έχει κάνει παραγωγή ο Starsmith, ανήκουν στο στρατόπεδο της pure electro pop. Τόσο pure, που στιγμές νομίζεις ότι ακούς J-pop, ειδικά στην εισαγωγή του "Sleepyhead" όπου η παραγωγή κάνει την  Ellie με την εύθραυστη φωνή της να ακούγεται σαν την Ayumi Hamasaki. Το "Under the sheets" κυκλοφόρησε στη Μεγάλη Βρετανία όπου έκανε και αρκετό θόρυβο στα ραδιόφωνα. Και μετά;

Και μετά οι στροφές πέφτουν, και παίρνει σειρά επίσης ένα δικό της τραγούδι το "The end". Όσο πεσιμιστικός μπορεί να ακούγεται ο τίτλος, τόσο γλυκό και αισιόδοξο είναι το τραγουδάκι. Δείγμα απλότητας, παρά την γυαλιστερή επίσης παραγωγή...ίχνος της οποίας δεν υπάρχει στο "Roscoe". Οι Midlake στα αυτιά μου ηχούν σαν αυτά τα Αμερικανικά συγκροτήματα που δημιουργούνται από οικογένειες κυρίως του αγροτικού νότου και άδουν για την πίστη τους στο Θεό, και το ίδιο πράττουν και στην πρώτη εκτέλεση του "Roscoe". Αυτή εδώ η ζωντανή εκτέλεση όμως, για λογαριασμό του BBC κάτι έχει. Θες η υγρή της φωνή, ο συνδυασμός της με μία μόνο κιθάρα; Για το τέλος μια απογυμνωμένη εκδοχή του "Be Mine" της Robyn για να με διαβεβαιώσει: όχι, δεν θέλω να την κάνουν και αυτή μια electro lolita.! Την προτιμώ ρακένδυτη με μια κιθάρα να τραγουδάει, έστω στην Ομόνοια.

[+] 

Ο δίσκος της αναμένεται σε παραγωγή Starsmith. Αυτό μπορεί να λέει και πολλά αλλά και τίποτα. Και για να μην αδικώ τη Little Boots, να πω ότι είχε μαζί της την Ellie κατά τις live εμφανίσεις της, συστήνοντάς την στο ευρύ κοινό.

Want it?