Από τις χώρες που θεωρούνται δυτικό ευρωπαϊκές η Ιταλία είναι η πιο ιδιάζουσα περίπτωση. Έχοντας υπάρξει σαν κράτος μόλις από το 1861 [αργότερα και από τη χώρα μας δηλαδή] παρουσιάζει και το εξής παράδοξο και γοητευτικό κάποιες στιγμές στη μουσική της σκηνή: ακριβώς όπως συνέβη και τότε, όπου θα έπρεπε να επιλεγεί κάποια από τις δεκάδες διαλέκτους για επίσημη γλώσσα, και μαζί με αυτήν θα έπρεπε ο Ιταλικός πλέον λαός να αποκτήσει μια κάπως ενιαία ταυτότητα και κουλτούρα, το ίδιο ισχύει και τώρα σε διάφορα δισκογραφικά πονήματα της γείτονος. Είτε σε δίσκους ξεχωριστά είτε στον ίδιο δίσκο κάποιες φορές, η μουσική σκηνή της Ιταλίας μοιάζει να έχει ένα τεράστιο εύρος..
Για παράδειγμα...τι σχέση έχει ο Ennio Morricone με την Gala ή τους δεκάδες σκουπιδοπόπ παραγωγούς του Μιλάνο? Καμία προφανώς είναι η απάντηση. Η κυρία Carmen Consoli την οποία αγαπώ και της αφιερώνω ένα ακόμη post, εντάσσεται μάλλον στην πρώτη κατηγορία [αυτή του Morrricone]. Ή όχι, στη δεύτερη...ή μάλλον στην πρώτη...μπα..στην πρώτη..όχι, όχι....μάλλον δεν θέλει να ενταχτεί κάπου το κορίτσι.
Carmen Consoli - Elettra
01. Mandaci una cartolina
02. Perturbazione atlantica
03. Non molto lontano da qui
04. Mio zio
05. Sud Est
06. Marie ti amiamo
07. A finestra
08. Col nome giusto
09. Elettra
10. Ventunodieciduemilatrenta
Εν αρχή ήτο ποπ / ροκ. Σε παλαιότερο post αυτού του blog είχε παρουσιαστεί ένας δίσκος της στον οποίο η ίδια είχε αρχίσει ήδη να εντάσσει στοιχεία της τοπικής της κουλτούρας, το "L'eccezione". Με μια παρένθεση καθότι δεν έχω ακούσει το "Eva contro Eva" του 2006, αυτός εδώ πάει ακόμα ένα βήμα προς τις ρίζες της. Και αυτό είναι το ωραίο ακόμα μία φορά. Ο δίσκος αυτός μου έφερε στο νου τη Ceu, και για αυτό τον ποστάρω καπάκι. Όπως η Βραζιλιάνα, έτσι και η Ιταλίς, καταφέρνει να φτιάξει έναν δυτικό δίσκο με πάρα πολλά όμως στοιχεία της τοπικής της κουλτούρας και μάλιστα όχι της Ιταλικής στο σύνολο, αλλά ενός κομματιού αυτής το οποίο φαινόταν να πεθαίνει τα τελευταία χρόνια και ποτέ δεν είχε γίνει mainstream στη χερσόνησο της μπότας.
Ο δίσκος ξένισε κάπως τους φαν οι οποίοι αγαπούν το φωνακλάδικο "Mediamente Isterica" του 1998. Η μικρή Carmen όμως έχασε τον μπαμπά της στην πορεία και είναι φυσικό ότι ο δίσκος έχει την αντίστοιχη εσωτερικότητα και εξηγεί και εν πολλοίς και την επιστροφή στις ρίζες της. Ο δίσκος μυρίζει Ιταλία, από τη νότια μεριά, αυτή που πολλοί δε γνωρίζουν καν ότι υπάρχει. Για μία ακόμη φορά η Carmen δίνει τα ρέστα της σε Σισιλιάνικη διάλεκτο, στο "A finestra", ενώ στο "Maria ti amiamo" το οποίο είναι εξίσου καλό, τραγουδάει και γαλλικά. Τα "Mio zio", "Sud Est" και "Elettra" είναι απλώς ακόμη μερικά διαμαντάκια σε έναν πάρα πολύ καλό δίσκο.
[+]
Το post ούτως ή άλλως μου βγήκε πολύ σοβαρό για να γράψω κάποια ντανιά. Μάλλον παθαίνω κατάθλιψη όταν σκέφτομαι ότι εδώ τις όποιες ρίζες έχουμε μπορούμε να τις ακούσουμε μόνο στη Φιλιώ Πυργάκη ή ενεταγμένες στα μπαλαντοειδή των διαφόρων συνθετών οι οποίοι απλώς αρέσκονται να προσθέτουν στην ενορχήστρωση κλαρίνο..
