..το καμπαρέ είναι μια μορφή ψυχαγωγίας η οποία περιλαμβάνει κωμωδία, τραγούδι, χορό, θέατρο και ξεχωρίζει συνήθως από το μέρος στο οποίο λαμβάνει χώρα το θέαμα: οι παραστάσεις συνήθως γίνονται σε μια υπερυψωμένη σκηνή, παρουσιάζονται στις εναλλαγές τους από έναν συντονιστή, και οι πελάτες κάθονται σε τραπέζια όπου δειπνούν ή πίνουν το ποτό τους. Στην ευρωπαϊκή χρήση του όρου αναφέρεται το γεγονός ότι οι γυναίκες που συμμετέχουν στα θεάματα γυρίζουν στα τραπέζια και ψυχαγωγούν και με αυτό τον τρόπο το κοινό (κονσομασιόν λέγεται αυτό στα μέρη μου)
Επειδή λοιπόν σε αυτήν εδώ τη χώρα α-πο-κλεί-ε-ται να δεις ποτέ κάτι ανάλογο και να είναι και της προκοπής (όχι, όχι, δεν εννοείται καμπαρέ μια εμφάνιση με βελουτέ κοντό φουστάνι, και κόκκινους φωτισμούς της τραγουδιάρας στο Αθηνών Αρένα και ας τραγουδάει Liza Minelli, μάλλον και αυτό πάει προς το πως - το - λένε - στα - μέρη - μου) είπα να γράψω για ένα δισκάκι το οποίο ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, και κοντεύει να γίνει επικίνδυνα αγαπημένο μου. Τώρα που το σκέφτομαι, όσο περνάει ο καιρός, όλο και για πιο καταριακά πράγματα γράφω, γεγονός που με χαρακτηρίζει και ως ακροατή: αν δεν πονάς μαντάμ να πας σπιτάκι σου. Πήξαμε στο τρια λα ρι τρια λα ρό..
Η κυρία Sarah Slean λοιπόν είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας προικισμένης γυναίκας: ζωγράφος, φωτογράφος, ηθοποιός ενίοτε, και φυσικά μουσικός. Κάτι όμως δεν θα της έλειπε και αυτής; Με μια πρώτη ματιά αυτό που της λείπει είναι ψυχική ισορροπία. 32 ετών πια, και τα πρωινά με την ποδίτσα της και το παγουρίνο πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο όπου σπουδάζει φιλοσοφία, ενώ από την άλλη ενσαρκώνει το θρυλικό ρόλο της Μαύρης Χήρας σε μια ανεξάρτητη καναδική παραγωγή. Αυτό βεβαίως και θα είναι αντικείμενο άλλου post, ειδικά αν εκτραχυνθεί, πράγμα που εύχομαι γιατί φαίνεται να το έχει. Το θέμα εδώ είναι ότι η Sarah φαίνεται να έχει έλλειψη timing. Η μουσική που συνθέτει φαίνεται να ταιριάζει σε μια άλλη εποχή, βγαλμένη από τη δεκαετία του '30. Την εποχή που οι Ιταλοί μαφιόζοι γέμιζαν τα καμπαρέ πίνοντας scotch on the rocks (μόδα που ήρθε στην Ελλάδα μόλις τη δεκαετία του '80 με την ανάλογη βλαχοπροφορά και το Λε - Πα να άδει "σε νννοσταλγώ...σα μια αννάμνηση παλιά σε νννοσταλγώ.....) έχοντας δίπλα τους τη γκόμενα και το περίστροφο.
Επειδή λοιπόν σε αυτήν εδώ τη χώρα α-πο-κλεί-ε-ται να δεις ποτέ κάτι ανάλογο και να είναι και της προκοπής (όχι, όχι, δεν εννοείται καμπαρέ μια εμφάνιση με βελουτέ κοντό φουστάνι, και κόκκινους φωτισμούς της τραγουδιάρας στο Αθηνών Αρένα και ας τραγουδάει Liza Minelli, μάλλον και αυτό πάει προς το πως - το - λένε - στα - μέρη - μου) είπα να γράψω για ένα δισκάκι το οποίο ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, και κοντεύει να γίνει επικίνδυνα αγαπημένο μου. Τώρα που το σκέφτομαι, όσο περνάει ο καιρός, όλο και για πιο καταριακά πράγματα γράφω, γεγονός που με χαρακτηρίζει και ως ακροατή: αν δεν πονάς μαντάμ να πας σπιτάκι σου. Πήξαμε στο τρια λα ρι τρια λα ρό..
Η κυρία Sarah Slean λοιπόν είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας προικισμένης γυναίκας: ζωγράφος, φωτογράφος, ηθοποιός ενίοτε, και φυσικά μουσικός. Κάτι όμως δεν θα της έλειπε και αυτής; Με μια πρώτη ματιά αυτό που της λείπει είναι ψυχική ισορροπία. 32 ετών πια, και τα πρωινά με την ποδίτσα της και το παγουρίνο πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο όπου σπουδάζει φιλοσοφία, ενώ από την άλλη ενσαρκώνει το θρυλικό ρόλο της Μαύρης Χήρας σε μια ανεξάρτητη καναδική παραγωγή. Αυτό βεβαίως και θα είναι αντικείμενο άλλου post, ειδικά αν εκτραχυνθεί, πράγμα που εύχομαι γιατί φαίνεται να το έχει. Το θέμα εδώ είναι ότι η Sarah φαίνεται να έχει έλλειψη timing. Η μουσική που συνθέτει φαίνεται να ταιριάζει σε μια άλλη εποχή, βγαλμένη από τη δεκαετία του '30. Την εποχή που οι Ιταλοί μαφιόζοι γέμιζαν τα καμπαρέ πίνοντας scotch on the rocks (μόδα που ήρθε στην Ελλάδα μόλις τη δεκαετία του '80 με την ανάλογη βλαχοπροφορά και το Λε - Πα να άδει "σε νννοσταλγώ...σα μια αννάμνηση παλιά σε νννοσταλγώ.....) έχοντας δίπλα τους τη γκόμενα και το περίστροφο.
Sarah Slean - The Baroness Redecorates EP
01. Parasol
02. Lonely side of the moon
03. Modern man I and II
04. Compatriots
05. The rose
06. Hear me out
07. The disarm suite
01. Parasol
02. Lonely side of the moon
03. Modern man I and II
04. Compatriots
05. The rose
06. Hear me out
07. The disarm suite
Όπως είναι προφανές δε μιλάμε για ολόκληρο δίσκο. Ο λόγος που η βαρόνη αποφάσισε να αλλάξει τη διακόσμηση είναι γιατί το Μάρτιο του 2008 έβγαλε έναν δίσκο ο οποίος δεν πήγε και τόσο καλά τελικά (The baroness). Ύστερα από επισκέψεις σε ειδικούς, κατέληξε ότι αυτό που της έφταιγε ήταν ένας κάκτος στην ανατολική μεριά του σπιτιού (ας με συγχωρέσουν οι λάτρεις του feng shui). Από αυτό ορμώμενη, πήρε αμπάριζα όλη την έπαυλη την οποία στόλισε με κλασικές δημιουργίες δια χειρός Βαράγκη. Εγώ πάντως της είχα πει: Σάρα μου, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα latino pool boy. Άντε τώρα να βάζεις ηλεκτρική στις μπουχάρες...μωρή καμπαρετζού.
Παρόλα αυτά, η ανανέωση έπιασε και το Δεκέμβρη του 2008 κυκλοφόρησε το παραπάνω EP με b-sides από το "The baroness". Δε γνωρίζω αν είχε ενδιάμεση έμπνευση ή αν απλά αυτά τα τραγούδια είχαν απορριφθεί από το The baroness. Αν ισχύει το δεύτερο, τι να πω, ευτυχώς δεν έμεινε χωρίς εταιρεία, και πάλι καλά που δεν έκαψε τον κάκτο. Ο δίσκος όπως αναφέρθηκα και στην εισαγωγή σου μεταφέρει την ατμόσφαιρα του καμπαρέ της δεκαετίας του '30. Κυρίως πιάνο και ερμηνεία, και η παραπομπή έχει να κάνει με τις συνθέσεις. Το πιο τσαχπίνικο και από τα πιο ωραία τραγούδια του δίσκου είναι το Parasol, το οποίο ήταν και το μόνο που απέσπασε κάποια προσοχή από τα μέσα ως λίγο πιο ραδιοφωνικό. Για μια πρόχειρη ακρόαση πατάς εδώ. Κάνε τον κόπο και άκουσέ το μέχρι το τέλος, έχει ωραία εναλλαγή. Από εκεί και ύστερα, αγαπημένα είναι τα "Lonely side of the moon" στο οποίο περιγράφεται η μάχη μεταξύ ανθρώπου και φύσης (σημειώσατε 2), το Compatriots και το Hear me out.
[+]
Έχει δύο συμμετοχές στον tribute δίσκο για τους Pink Floyd "Pink Floyd Redux" όπου έχει διασκευάσει τα "Comfortably numb" και "Us and them". Το πιο εντυπωσιακό είναι όμως το εξής: είναι η ίδια φανατική των Our Lady Peace, μιας alternative / grunge καναδικής μπάντας. Έτσι, το 2006 πήρε ένα τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο του 1994, το Julia, το διασκεύασε και τους το έστειλε. Το αποτέλεσμα ήταν από εκείνη τη στιγμή το συγκρότημα να παίζει σχεδόν πάντα τη δική της εκδοχή στις συναυλίες του και να γίνει το τραγούδι αγαπημένο των φαν τους.
Download "The baroness redecorates"
Παρόλα αυτά, η ανανέωση έπιασε και το Δεκέμβρη του 2008 κυκλοφόρησε το παραπάνω EP με b-sides από το "The baroness". Δε γνωρίζω αν είχε ενδιάμεση έμπνευση ή αν απλά αυτά τα τραγούδια είχαν απορριφθεί από το The baroness. Αν ισχύει το δεύτερο, τι να πω, ευτυχώς δεν έμεινε χωρίς εταιρεία, και πάλι καλά που δεν έκαψε τον κάκτο. Ο δίσκος όπως αναφέρθηκα και στην εισαγωγή σου μεταφέρει την ατμόσφαιρα του καμπαρέ της δεκαετίας του '30. Κυρίως πιάνο και ερμηνεία, και η παραπομπή έχει να κάνει με τις συνθέσεις. Το πιο τσαχπίνικο και από τα πιο ωραία τραγούδια του δίσκου είναι το Parasol, το οποίο ήταν και το μόνο που απέσπασε κάποια προσοχή από τα μέσα ως λίγο πιο ραδιοφωνικό. Για μια πρόχειρη ακρόαση πατάς εδώ. Κάνε τον κόπο και άκουσέ το μέχρι το τέλος, έχει ωραία εναλλαγή. Από εκεί και ύστερα, αγαπημένα είναι τα "Lonely side of the moon" στο οποίο περιγράφεται η μάχη μεταξύ ανθρώπου και φύσης (σημειώσατε 2), το Compatriots και το Hear me out.
[+]
Έχει δύο συμμετοχές στον tribute δίσκο για τους Pink Floyd "Pink Floyd Redux" όπου έχει διασκευάσει τα "Comfortably numb" και "Us and them". Το πιο εντυπωσιακό είναι όμως το εξής: είναι η ίδια φανατική των Our Lady Peace, μιας alternative / grunge καναδικής μπάντας. Έτσι, το 2006 πήρε ένα τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο του 1994, το Julia, το διασκεύασε και τους το έστειλε. Το αποτέλεσμα ήταν από εκείνη τη στιγμή το συγκρότημα να παίζει σχεδόν πάντα τη δική της εκδοχή στις συναυλίες του και να γίνει το τραγούδι αγαπημένο των φαν τους.
Download "The baroness redecorates"
